In deze periode maakte zij performances, installaties en smalfilms en begaf zij zich in het ‘illegale’ kunstenaarscircuit. In 1984 kreeg zij toestemming om naar het westen te verhuizen, weliswaar zonder haar tot dan toe ontstane werk mee te nemen. Dit werk is sindsdien ook spoorloos verdwenen. In West-Berlijn richt zij zich meer op tekenen en schilderen. Haar tekeningen, aquarellen en collages laten zich kenmerken als associatieve, hoogstpersoonlijke werken, waarin een quasi lichtvoetige, surrealistische en persoonlijke beeldtaal gehanteerd wordt. Cornelia Schleime kan hiervoor putten uit haar beeldende dagboekaantekeningen die zij maakt tijdens haar reizen. Daarnaast maakt zij ook grotere schilderijen die veel explicieter doordacht zijn. In deze werken experimenteert zij regelmatig met verschillende verfsoorten en bewerkingen van de drager van het schilderij. Voor Schleime is schilderen een zwaarwichtiger proces, dat zij niet lichtvoetig onderneemt; zij wil met haar schilderijen bijdragen aan de kunsthistorische traditie van de schilderkunst. Het portret neemt hierin een prominente plaats in. Haar ervaringen uit de tijd in de DDR heeft zij op een bijzondere wijze gestalte gegeven door op een ironische wijze commentaar te geven op het feit dat zij jarenlang bleek te zijn gevolgd en gecontroleerd door de Stasi, het ministerie voor staatsveiligheid. De verslagen van vermeende subversievelingen die door de Sicherheitsdienst opgemaakt waren, werden na de Wende openbaar gemaakt, en ook Cornelia Schleime heeft deze opgevraagd en delen ervan gebruikt in haar werk. Naast beeldend werk, waarbij ook film en fotografie een plaats blijven innemen, heeft Schleime in 2008 gedebuteerd als auteur van de roman Weit fort, waarin zij haar gecontroleerde DDR-verleden in een vertelling heeft gegoten. Cornelia Schleime heeft inmiddels vele stipendia en prijzen ontvangen voor haar werk; in 2004 ontving zij de prestigieuze Gabriele Münter Preis, de belangrijkste prijs voor vrouwelijke kunstenaars in Duitsland.