Aanvankelijk wordt Fortgens sterk aangetrokken tot de fotografisch realistische fijnschilderkunst en het is met name de Israëlische schilder Meir Salomon (1947) die hem onderwijst in deze techniek. Zijn artistieke houding neemt echter een grote wending, wanneer hij in 1988 het werk ziet van de Nederlands-Amerikaanse schilder Willem de Kooning (1904-1997) op een tentoonstelling in het Stedelijk Museum Amsterdam. Vanaf dat jaar tonen zijn werken grote abstract-expressionistische composities, die in weinig meer lijken op het figuratieve werk van daarvoor. Hij laat zich nu leiden door het spontane schilders gebaar dat vanuit een leeg gemaakte geest lijkt voort te komen. Beelden dringen zich aan hem op, als een residu van opgedane visuele indrukken. De fotografie had altijd een grote aantrekkingskracht op Robbert Fortgens; wanneer hij niet kon schilderen zocht hij de beelden door middel van de camera. Op het ogenblik zijn deze fotografische beelden een dialoog aangegaan met zijn schilderijen. Sinds enige tijd maakt hij duo-schilderijen: werken die bestaan uit een geschilderde abstracte voorstelling, niet zelden monochromen, waarin het pasteuze gebaar van de kwast onderwerp lijkt te zijn, en daaraan gekoppeld foto’s waarin de gelaagdheid zich moet uiten in het waargenomen beeld. Deze foto’s tonen vaak scenes en stills die, doordat de lens heeft opengestaan, een gestolde dynamiek uitstralen. Vaak worden deze foto’s ook nog sterk bewerkt met lagen transparante olieverf. Hierdoor ontstaat er nog meer spanning in de dialoog met de doeken, die soms weer een gladde smoothness hebben door de zich streng afstekende verfstreek. Robbert Fortgens exposeert in verschillende Europese landen en in de Verenigde Staten.